maandag 23 februari 2015

Dieren in het nieuws.


Jaja, een oude vertrouwde…

In de loop der jaren met de fietstochten al heel wat leuke, bijzondere of aaibare dieren tegengekomen. Doorgaans bij het zien van een beest duikt direct de gedachte op van “hoe zou die smaken”, maar ook wel eens van “goh, wat leuk, laat ik eens een foto maken”. Het fotoboek maar eens doorgespit voor wat leuke plaatjes op het blog.

 

Hieronder wat dieren uit de Flevopolder;

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
Roofvogel, maar welke weet ik niet ..  Wie wel ?
 
Reiger, Leeghwaterplas, Almere
 
Noorderplassen.
 
Noorderplassen.













Ooievaars, Natuurpark Lelystad.


Veluwe;

Bij Putten.
 
Het Gooi scoort ook goed;
 
       Onder de A1 bij Naarden
 
Nabij Weesp.
 
Heide/bos bij Bussum.
 
Lage Vuursche.
 
Heide/bos bij Bussum.
 
Naardermeer.


Een paar dieren tijdens tochten in Frankrijk;

Camarque


Valensole, Frankrijk.









Camarque, ik weet niet wat het zijn ?
(met lange rattenstaart)

vrijdag 6 februari 2015

De winterkilo’s, ik ben te klein!


Een beetje dikkerig.

 

Het probleem,

Ik herken mijzelf in het “Bourgondische type”. Dit zeggen gezellige mensen (zoals ik) van zichzelf als ze gewoon alles eten en drinken wat ze lekker vinden en omdat hun opa 100 jaar werd. Ik geef issues dan ook graag een wetenschappelijke naam zodat ik met lastige problemen gemakkelijk weg kan komen; mijn kind is niet lastig maar het heeft ADHD en zo. Daarnaast is de laatste jaren mijn bloeddruk volgens de dokter te hoog en slik ik pilletjes. Lekker zijn ze niet maar gelukkig wel klein en ik hoef daarom geen 10 kg af te vallen, als alternatief kan ik eten en drinken wat ik wil. Toch? Of niet … Wel vervelend is dat, als je die pilletjes krijgt, je ook elk jaar een bloedtest moet laten doen. Nou daarmee maak je het jezelf niet makkelijker ..… De dokter hamert op “bloedsuiker, cholesterol, lever Y, etc”, en dokter zegt dan, beste patient,  ga eens kijken op “Bodyworlds” ….  Tsss, hou het netjes Doc…
 

Nou, ik doe zelf ook onderzoek en dan vind dat ik je voor een goede BMI wat langer zou moeten zijn. Dat zette me toch wel aan het denken. De optimale gezonde BMI is 25, stop dat in de geheime formule met je gewicht van 105kg en je krijgt je optimale lengte; voor mij zeker 2meter en 5cm. Mooi, veel van die eigenschappen heb ik al zoals een schoenmaat van 46 etc., maar pas ik met 2.05 nog wel in mijn Velomobiel?

Verder onderzoek brengt een interessante Oosterse wijsheid aan het internetlicht; het verlengen van je benen tot wel 15 cm en meer, alle gezondheidsproblemen  in één keer (=8 weken) opgelost.  Kijk, daar hou ik van, het verkennen van de mogelijkheden, ik ben tenslotte ook een wetenschapper.
 

De Sociale druk,

Een half jaar geleden rolde ik een nieuwe werkkring in. Mijn geliefde technonerds moest ik ruilen voor de gevreesde gezondheidsfreaks met constante blik op mijn kantinebord.  Met mijn  wekelijkse kantinefrietje en 3x zakje mayo kwam ik niet meer weg. Esther, een enthousiaste collega met haar calorie-app al in de aanslag voordat de kantine is bereikt, toonde kraakhelder aan dat ik nog leefde bij Gods-gratie. In eerste instantie klonk dat wel logisch als je weet hoe ik het WWtraject fiets met mijn Velomobiel. Maar nee, er dreigen meer gevaren zoals de frites met mayo op woensdag en de hamburger op donderdag en de omelet op maandag, het is dodelijk ! Ik neem dan ook de laatste tijd de frites ook maar met 2 mayo en afgelopen woensdag met één zakje (ook nog één zakje in mijn broekzak, maar dat telt natuurlijk niet). 

Ook Velolies, waar ik ut (koken) weleens mee doe,  heeft me afgelopen 3 jaar zien verworden in een volwassen man op middelbare leeftijd tot in “de groei van z’n leven”. Deze verworven volwassenheid interpreteert ze anders dan ik en met haar gevoelige sociale bekwaamheden geeft ze aan dat ik wat “dikkeriger” ben geworden sinds ze me 3 jaar geleden heeft leren kennen en ze heeft dan ook het offensief ingezet. Als ik bij haar aan tafel schuif is het de laatste tijd geen boerenkoolstamppot meer met spekjes en verse Veluwse Slagersworst, maar zuurkool met kippenshoarma en Griekse yoghurt smeur. Ik moet zeggen…., toch wel heel goed te prakken ! De inzet en support van Lies is groot want tegenwoordig loopt Lies met een loep door de Appie om de kleine lettertjes te ontcijferen op calorieën, suiker en E-factoren. Alle beetjes helpen. Maar afvallen door echt minder en “mager” te eten gaat bij mij niet lukken, daar krijg ik de hele dag honger van en dan moet ik weer meer eten.


De Verandering

Toch heb ik ergens het gevoel dat ik mijzelf hier en daar een beetje bedonder en dus maar de nieuwe uitdagingen bekijken, introduceren en volhouden. Een beetje bewuster eten maar wel lekker. Het is nog leuk ook !
Beetje minder ontbijt, doorgaans haal ik ’s ochtends op het werk bij het “warmdraaien” een half en rijk gevuld brood uit mijn velo-tas en knaag ik het gedurende de ochtend naar binnen. Ik merk dat het ook de helft kan!

Gezellig zaterdagavond in de winter bij het kijken van “huis en tuin” het volgende alternatief, al een paar keer geprobeerd; in plaats van king-size pinda’s (zoooo lekker) , gedroogde kikkererwten: tijdje laten wellen, klein beetje olie en kruiden en een uurtje in de oven. Veel werk vergeleken met het opentrekken van een bakje pinda’s, maar net zo lekker!

 

Het glaasje rosé of witte wijn blijft er nog wel even bij, zeg maar om mijn creatieve vaardigheden te stimuleren…..

 
Voorgerechtje met champignons; beetje kruiden, paar keer door ei en bloem en even in de olie frituren. Veel werk, maar wel heel lekker en leuk om te maken, ik ben gek op champignons! 

 


 
 
 
 
 
 

 

Runderworstje met roergebakken groenten als maaltijd, weinig werk en ook heel lekker.

 


Van collega Alex het gerecht met zoete aardappel, broccoli, gebakken ui met sambal en sinaasappel-saus; heel heel lekker!


Nieuw van Liesbeth een paddenstoelenlasagna met roergebakken spinazie, diverse paddenstoelen, sjalotje, sojacrème, cognac, sherry & madeira, filodeeg (loempia korst) en truffels; één van lekkerste gerechten die ik ooit heb gegeten.
 

(foto van internet, de echte foto leek te veel op een bordje p…)

 

Zo kan ik nog wel even door gaan, maar de trend is gezet. Sinds half december 3 kilo lichter. Haast heb ik niet bij het lichter worden. Doelstelling is om in september 2015 weer op 94kg te zitten. Dan gaan “de oude vrienden” op reünie om met de racefiets de oude routes in de Pyreneeën nog een keer te doen zoals elk jaar 1991 -2003.

  

 Zuurkool met kippenshoarma en Griekse yoghurt.

"De oude vrienden."
 

maandag 2 februari 2015

oeijoei joei-oei, de Rijnaak en de domme mountainbiker


Al meer dan een week zijn de fietspaden wit met hier en daar hoopjes van wel een centimeter hoog, lijkt soms net sneeuw. Maar het is ut niet, wel het rijkelijk gestrooide pekel. Ik mopper dan natuurlijk want ik hou ‘s morgens van mopperen en zout is slecht voor mijn wielen.
Het heeft het afgelopen weekeinde en vannacht geregend en bij vertrek vanochtend is het asfalt dan gelukkig weer eens mooi helder zwart met veel twinkelende sterretjes zoals aan de nu heldere hemel. Zou het glad zijn? Deze vraag werd direct beantwoord door een schuiver in de eerste bocht …. Na het weekeinde zo in alle vroegte is mijn geheugen helaas nog slechter dan dat van een goudvis en een kwartier later in een scherpe bocht probeert de achterkant van mijn Velo de voorkant in te halen. Ze eindigen gelijk en in de juiste richting om de tocht te vervolgen. Oeps, het was wel even flink schrikken! Opletten dus en rustig rijden en nu onthouden. 10 minuten later schuif ik op de ijsbaan langs het spoor op een scheefliggend pad tot aan de sloot. Weer oeijoei-joei. Het is echt superglad en ik kom dan ook geen enkele bukker tegen.... In Amsterdam-Zuidoost weer een schuivertje en in Ouderkerk kom ik het talud niet op van de provinciale weg naar Amstelveen. Het heeft daar ook nog eens flink gehageld en mijn banden maken een heerlijk knisperend geluid zoals dat van het bakken van ontbijtspek, deze metafoor komt misschien ook omdat ik een beetje op dieet ben. Zelfs de doorgaande weg door Amstelveen is één grote ijsbaan en ik hou dan ook angstvallig het weinige autoverkeer in de gaten. Ik kom zonder brokken aan, meer geluk dan wijsheid zullen we dan maar zeggen. Ik mopper nog wat over te weinig zout …
 
 
De Rijnaak

Even eerder zat ik in de klim tegen de brug Amsterdam-Rijnkanaal, dat is zwaar met een Velo dus met een gangetje van 22kpu naar boven. Halverwege een zijwegfietspad van links. Komt me daar een fietser aan die me pardoes voor de Velo schiet. Ik moet flink remmen en toeteren. Noumoetjetochh … ik kom van rechts, rijdt op een voorrangsweg en heb haast, het figuur hoort of ziet me niet eens !! de fietser rijdt nu voor me maar ohh, wat een enorme kont met een daarbij passend figuur in volledige harmonie, zonder hoofd en gehuld in een hele dikke zeiljas. Het lijkt wel een Rijnaak. Ik spin weer op om meteen de kolos te passeren maar er komt een slingertje naar links en de Rijnaak maakt zware slagzij tot op mijn inhaalbaan. Ik moet weer remmen en toeteren om averij te voorkomen en dat weer zonder enige getuigenis van berouw of maar een reactie. Ik doe weer een poging om er langs te komen maar tot mijn grote verbazing schiet de fietser weg als een Bayliner. Ik check geroutineerd de voornaaf, de achternaaf, maar niets … Dan bemerk ik toch een bagagedrager zo dik als de kont en bij het passeren zie ik het kleine zwarte Bosch wondertje onder de zadelbuis. Hijgend kom ik aan bovenop de brug en toer rustig en slippend verder naar het werk. Toch ook bewondering dat de persoon de fiets neemt !


Domme Mountainbikers

Vanavond terug met de “Strada Express” van Schiphol naar huis. De “kletskoppen” op ons hoofd zodat we lekker kunnen keuvelen. Na een tijdje hoor ik “zegt Velolies wel eens dat ze er geen woord tussen kan krijgen” …. , nee, dat heb ik nooit van haar gehoord …. “dat komt dan omdat ze de kans niet krijgt”. Rare opmerking van die "Strada Express", zal wel zuurstofgebrek zijn in z’n hersenen want we er hebben een stevig tempo in. Bij Muiden haken een paar jonge pezige mountainbikers aan die er wel zin hebben. We gooien er een paar kpu bij op want zo zijn we, maar oi, als dat maar goed gaat want de Hollandse brug komt er aan over een paar kilometer en dan zijn we met onze zware velo's flink in het nadeel. De weg draait naar het noord-oosten, stevige wind van opzij. Lekker! Zijwind is ongunstig voor bukkers en voor een Velo maakt het niet uit. De MB-ers lijkt het echter niet te deren en blijven in het achterwiel. Strada Express en ik bespreken de tactiek; "ik houd ze scherp en als jij dan een rustig tempo aanhoudt zodat ze in ieder geval één velo kunnen passeren, misschien nemen ze daar genoegen mee". Strada Expres is een intelligent man en ik hoef het maar één keer uit te leggen. Onverwacht, al een kilometer voor de Hollandsebrug op vlak glad strak asfalt gaat één van de bukkers sprinten. Wat een sukkel ! Dit is perfect voor een velo om
te sprinten. In no time ga ik naar de 40kpu maar de bukker blijft in mijn wiel, 45kpu maar de bukker blijft nog steeds kleven. Door naar 49 kpu dan en ik krijg het wel benauwd “hoe is het mogelijk” …… na 10 seconden meldt Strada Expres dat de vijand is ingestort. Pfff wat een taaie. Ik zak wat in maar wil wel de voorsprong nog wel wat uitbouwen want de Hollandsebrug begint over 200 meter. Ik hou een stevig tempo in de klim van 25kpu en even later vertelt Strada dat hij ook een stevig tempo heeft en ze beiden weer voor is. Na de Hollandsebrug teamen de Strada’s weer op en slingeren door al de bochten van het Spoorbaanpad. De MB-ers komen echter weer dichterbij. Zodra het Spoorbaanpad weer vlak, strak en recht is doet de mountainsukkel weer een sprintpoging terwijl éen kilometer verder er weer een klim is ……. Hij leert het dus nooit. Ik blijf hem weer stevig voor en bouw genoeg uit om de komende klim rustig te kunnen nemen. In Almere Literatuurwijk scheiden Strada Expres en ik zich en we stoppen om de “kletskoppen” terug te overhandigen. De MB-ers komen me voorbij, de euforie jeukt nog steeds, ik start snel op en knal ze voorbij alsof ze stilstaan. Dat zal ze leren ! Ik heb ze dan ook niet meer gezien, Wat een HEERLIJKE dag !

 

 

dinsdag 27 januari 2015

Strijd in de ochtend


Vanochtend in alle vroegte, met verstand op nul en blik op oneindig, koerste ik in de Strada richting werk. Ik was een half uur later dan normaal en moest vaststellen dat er ondanks de kou al aardig wat renners op pad waren. Ik moest denken aan Angelo de Griekse Speer, zou hij nog fietsen? Ik heb hem al lang niet meer gezien. De laatste keer liep slecht af, het was een half jaar geleden of zo, nek-aan-nek race tussen Weesp en Amstelveen. In de laatste 100 meter weet ik de kop weer te nemen maar dan knalt mijn ketting  er af op een drempel die ik met te hoge snelheid nam…

Op het lange pad naast het spoor tussen Muiderberg en Weesp doemen in de verte een paar gepaarde felle achterlichten op,boven elkaar. Zou het de velomobiel van Jurren zijn of Erwin? De lichten komen in rap tempo dichterbij, dus het is niet Jurren. Erwin dan misschien? Nee, daar zijn de lichten niet fel genoeg voor. Angelo de Griek misschien, want ik ben wat later vandaag? Kan eigenlijk ook niet want Angelo doet nauwelijks aan verlichting. Als ik dichterbij kom blijkt het een racefietser te zijn en ik wil hem voorbijschuiven.  Edoch, de racefietser baadt al enige tijd in het licht van mijn Monster-Lights en hij beseft dan wel dat Velotejo hem in de wielen hangt. De snelheid van de race-fietser gaat in rap omhoog naar zo’n 32 kpu. Ik moet er dan ook een tandje bij opgooien en al snel gaan we 35kpu tegen de wind in. Dat vind ik wel even genoeg en blijf hem in z’n staart hangen. Doorgaans gaat een wielrenner snel “dood” als hij zo boven z’n macht fietst maar hij geeft niet snel op…  Dit is een taaie, een krachtpatser is het! Helaas in Weesp rij ik me vast op het marktplein tussen de kratten met vis en kramen die al in alle vroegte al worden opgezet. Ik toeter nog flink naar de visboer met het dringende verzoek om z’n troep snel aan de kant te zetten, ik heb haast, ik ben in gevecht ! Nee hoor … en ik moet uitstappen.

Een kilometer of 7 verder in Zuid-Oost krijg ik de koene wielrenner weer voor me maar nu ben ik zo slim om mijn Monster Lights te doven zodat ik schalks naast hem kan komen en kon zien wie de vastberaden pedaleur zou zijn.  Angelo…., toch Angelo! Angelo de Griek!  Heerlijk ! We maken elkaar het leven al zo een jaar of 15 zuur, en vooral het zijne dan J  Even kletsen en dan weer het gas op de plank ….  Oeps… geen slimme timing; twee verkeersdrempels in het fietspad, twee verkeerslichten en het fietsviaduct over de A2. Dat zijn zware belemmeringen voor een velomobiel met een berijder van meer dan 100kg, maar niet voor six-pack Angelo. De snelle strijder ligt al snel een paar honderd meter vooruit. Maar het tij keert weer en krijg ik vrij baan op de Middenweg parallel aan de A28 en ik schuif de trottles naar 38kpu en kom rap naderbij. Angelo besluit dan in uiterste wanhoop de short-cut  te nemen door het park en over het enge paadje door de Ouderkerkerplas; 400 meter lang over water, 1.20 meter breed, geen reling,  van glad hout en het heeft hier en daar gevroren …… Ik heb hem dan ook niet meer teruggezien …



Update:
Ik zag beweging op Angelo’s facebook en concludeer dat hij weer boven water is, mogelijk wel geschaad want ik lees niets over ons treffen. Het houdt me wel bezig, ik ben een denker, dus ik heb vanochtend in de velo langs locatie zeker 5 minuten ligrijendteprakkiseren. Ik kom door diepgaande analyse, extrapolatie en uitsluiting tot 4 mogelijke verklaringen;
1 - hij is uit het water gekropen en zoekt een nieuwe bukfiets
2- hij had zich verstopt om een nederlaag te voorkomen
3- deze wil ik niet zeggen maar geeft wel de mogelijkheid tot nog een update.
4- hij is maar gaan lopen op het gladde pad

Meer over strijd met Angelo vind je hier, en hier, hiero en ook nog hier

 

 

maandag 26 januari 2015

Het is weer zo ver …..




 


 
 
 


Vorige week toerde ik rustig naar het werk. Met rustig bedoel ik “lage snelheid”. Primair vanwege windkracht 7 “headwind” en secondair vanwege -1 graden C en tertiair omdat het verrekte vroeg was.

 

De Draaibrug naast Schiphol-Oost over de ringvaart is al een jaar buiten werking en de laatste weken ook voor fietsers en velomobielen dus verplicht over de naastgelegen Ringvaartbrug. Route iets korter maar wel met een paar verkeerslichten met drukknop. Met de VMO canopy op de Strada zijn drukknoppen erg lastig dus schiet ik de laatste tijd maar de rijbaan op zodat ik tussen het autoverkeer met het gewone lichtenspel kan mee-vloeien. Vanwege mijn discutabele reputatie was de Marechaussee al snel op de hoogte en zette een val op waar ik met open ogen in reed.

Ze zetten de eerste aanval in met “u rijdt op de rijbaan en u heeft daarvoor niet de juiste verlichting”.  Huh? Ik heb een “B&M Lumotec IQ Cyo premium 80 lux met dimstand (van binnenuit verstelbaar)” en twee dimbare "Cookie Strada Monster Lights" en 3 felle achterleds. Toen werden ze wel even stil natuurlijk, maar niet lang. “Uw fietsdinges is gevaarlijk op de weg, men ziet u niet”.  Tsss 2.50 meter lang, 90 cm hoog en een felle kleur! …. “U mag niet met uw fiets op de rijbaan ! “. Nou, mijn fiets is breder dan 75cm en daarmee hoef ik niet op het verplichtte fietspad.

De Marechausseeagenten begonnen te twijfelen maar raakten ook door hun argumenten heen en kozen dus maar voor hun elektronisch sanctiesysteem. We schrijven hem vast uit en gaan het tot op de bodem uitzoeken, we bellen u op met onze bevindingen. Het zal wel veel uitzoekwerk zijn want ik heb na anderhalve week nog niets van hen gehoord. Houden zo !

 

 


 
 
 

 

dinsdag 30 december 2014

Het net een beetje meer......


 

 Het verbeterde e-systeem

Een paar jaar geleden had ik de Strada van voormalig Vrouwlief omgebouwd met een e-assist.  Ik heb zelf ook een paar maanden met het systeem gereden, heeeeerlijk !!! Bijvoorbeeld de OlieBollenTocht van 2011 terug naar huis (toen even zonder snelheidsbegrenzing J) bij -4 graden en tegenwindkracht 6 wist ik een paar knapen van Velomobiel en zelfs Jurren gemakkelijk voor te blijven. Helaas verraadde het gezoem onder de motorkap mijn doortrapte spel en heb ik nog steeds een betwijfelde reputatie in de VB community.… Het systeem werkte dus goed (ik had het tenslotte zelf ontworpen) maar het had ook wat kinderziekten, hele lastige ziekten….
Nadat de motor betreurenswaardig een “burn-out” opliep  heb ik het systeem uitgebouwd en weggelegd.  Sindsdien heb ik het weer zwaar als ik met Beaubleu en de StradaExpress van Almere naar Schiphol commute.

Ondanks de problemen was de e-assist heel comfortabel want met 250 watt heeft het systeem meer vermogen dan een doorsnee Almeerse wielrenner. De gewenste ondersteuning van het systeem is instelbaar met een aantal vermogensinstellingen met voorkeuze knoppen op de pedelec, of met de duim-throttle. De voorwiel-hubmotor die ik gebruikte (normaal geïnstalleerd in het wiel van een oma-fiets),  topt normaal gesproken de snelheid af bij 25kpu maar omdat de motor nu in de velomobiel op de trapas zit en “mee schakelt” blijft hij bij alle snelheden ondersteunen. Gelukkig kun je de elektronica afstellen op de signalen van de wiel-snelheidssensor zodat de ondersteuning dan bij ongeveer 25kpu inhoudt. Echter onder de 25kpu bij een flinke beklimming met bagage geeft hij maximum vermogen maar ook maximum warmte. De constructie van de minimotor is zodanig dat de warmte lekker binnen in de motor blijft in plaats van te fungeren als verwarming voor je voeten. Dit gaat dus niet goed.

Vriendin VeloLies heeft ook een Velomobiel die doorgaans ver achter me rijdt. Dit ligt echter niet aan de velomobiel, dat zal ik even uitleggen: Ten eerste door iets wat alle vrouwen schijnen te hebben, iets ondoorgrondelijks voor mannen…..; heel veel handelingen die niets met fietsen te maken hebben, handschoenen, muts, spiegeltje afstellen, andere muts, sjaaltje, navigatie instellen als je al rolt, oh ik moet de hond nog even uitlaten enzo, etc. Je begrijpt het wel. Ten tweede rijdt ze wat trager bij optrekken en klimmen doordat ze minder mechanisch vermogen kan produceren. Dus heb ik het  e-assist setje weer tevoorschijn gehaald en de problemen aangepakt.

De problemen:

De kettingen liepen er steeds af en het liefst zaten ze met elkaar in de knoop zodat ik met zo een incident na 15 minuten klooien in de kou pas weer verder kon. Het duurde lang voordat ik de simpele oorzaak begreep: omdat het derailleur systeem maar één voorblad heeft (het tweede blad is voor de hulpmotor) en omdat het linker stuurhandvat een duim-throttle kreeg had ik de voor-derailleur geheel gedemonteerd. Als je dan met je been tegen de kettingbuis hangt, duw je de lange ketting van het grote voorblad en loopt hij in de korte ketting van de e-assist. Dit maakt hele nare geluiden, zelfs te horen als je er achter fietst… Een simpele steun aan de kettingbuis verhelpt dit nu.

De korte ketting van de e-assist varieert in spanning bij de omwentelingen van de motor en van het kleine kettingblad, en door de korte ketting heb je te weinig marge om een afgelopen ketting weer simpel te monteren. Leo van Alligt adviseert een kettingspanner die deze problemen oplost.

Kettingspanner en steun

De motorsteun die ik had ontworpen en die is gelast door Allert van Velomobiel.nl was iets te zwak en flexte en begon te scheuren. Allert heeft de steun met wat schaarplaten verstevigd.


Verstevigde steun
 
In de trapas behoort een vrijloop zodat je voeten niet worden meegesleurd door de motor als je even je voeten wilt stilhouden. De aanvankelijke vrijloop die ik had gekocht bij Akkurad begaf het al na zo een 1000km. Op mijn e-mails reageerden ze niet…. Recent bij Leo van Alligt een veel betere gekocht.

De doorgebrande minimotor heb ik vervangen door een zelfde soort minimotor van Devi-comfort. Echter deze motor krijgt nu veel koel gaten en pijpjes die door centrifugaal werking de koellucht door de motor ventileert. Het blijkt in de praktijk te werken, dit is te merken aan de “hete olielucht” die in de velomobiel hangt na een flinke klim zoals eergisteren met de oliebollentocht….. Heet wordt de motor dus nog wel maar hopelijk niet boven de maximum 120 graden.

  


motorhuis met extra koeling


 
 
 
 
De aangekochte motor heeft ook een leuk display met snelheidsindicatie en vermogensinstellingen.

 

 

 
 
 
 
 
Met de oliebollentocht van 2014 heeft VeloLies het systeem goed kunnen testen en met veel voldoening. In de 2 kilometer klim met licht motorgezoem wist ze met veel gehijg en een lage e-assist iedereen voor te blijven met een verrassend laag  energieverbruik tijdens de tocht. Mogelijk doordat het overvloedige ijs op de wegen de snelheden van een kleuterdriewieler niet overtroffen maar ook omdat VeloLies de ondersteuning doorgaans maar weinig gebruikt en primair vol trots zelf de energie levert. Gedurende het volgende jaar zal de duurzaamheid van het verbeterde systeem zich bewijzen!


Voor mijn eigen eigen Strada zoek ik ook een e-ondersteuning. Ik ben uit op een duurzaam systeem met een middenmotor. Sommige systemen zoals Bosch zijn niet voor een particuliere prutser te koop en zijn ook erg prijzig. De Bafang 8Fun is te breed voor mijn toepassing zodat mijn maatje 46 vast loopt in de neus van de Velo. De Sunstar S03 is leuk maar heeft nog geen hollowtech trapas. Een paar andere systemen te onbekend. Nog even zoeken dus…..

 

zondag 21 december 2014

Hulde aan de Wegenwacht !


 
Enkele dagen geleden in de oh zo vroege ochtend tijdens mijn forenzenrit naar Schiphol trachtte ik een kruising over te steken in Weesp, echter de velomobiel gedroeg zich ineens als een hometrainer wat de inspanning merkbaar verlichtte, echter ik kwam geen centimeter meer vooruit wat dan weer nadelig was voor mijn doelstelling om eens op tijd op kantoor te zijn.  Na wat initieel sleutelwerk moest ik concluderen dat er meer kennis, kunde, koffie en gereedschap nodig zou zijn.
 
 
 
 
Enkele jaren geleden had ik me geabonneerd op fietspech-hulp bij de ANWB. Een mooie kans om dit eens te testen en de dienst dan ook opgebeld “het kan een half uur tot een uur duren”. Gelukkig strandde ik bij een bemand BP tankstation met versnaperingen. De juffrouw achter de kassa die mijn bezwete lichaam in opperste extase aanschouwde bood me spontaan een koffiemuntje aan. Na  drie kwartier arriveerde er een zeer vriendelijke Wegenwachtmonteur die zo heus ook fietsgereedschap en onderdelen bij zich had. De brave man was in het verleden fietsenmaker geweest en wat mij betreft komt dit goed van pas!


 
Na wat sleutelwerk kwam de man tot de conclusie dat de vrijloop in het achterwiel het had begeven en zoiets zat niet in z'n onderdelen lade. Daar het maandag was, was er ook geen enkele fietsenmaker in de regio open. De man bood aan om zonder kosten een afsleepdienst te regelen die mij naar huis kon brengen of zelfs naar Dronten naar de velomobielenfabriek. Het "zonder kosten" sprak mij wel aan maar wel moest ik dan weer een uur wachten, en ongeduldig als ik van nature ben had ik daar niet veel trek in. Vriendin Liesbeth  woont vlakbij de plaats des onheils en was die dag vrij en dus belde ik haar of ze met de Espace kon langskomen om mij te halen. Espace, fantastische auto, weer geen probleem voor een Strada!