Strada E-Powered

De HPV-puristen zullen er van griezelen, maar wij vinden het geweldig; afgelopen zondag hebben we de eerste rit gemaakt met de Strada met trapondersteuning. Het werkt fantastisch!

De motorset    De pedaal set met vrijloop       Het nieuwe trapas bracket met vrijloop    Aangepaste motorflens    Motor met de schuifbare steunen. Met de ringen op de as kun je de tandwielen uitlijnen.  Motor met de schuifbare steunen. Met de ringen op de as kun je de tandwielen uitlijnen.    Ingebouwde motor  Ingebouwde motor Ingebouwde motor   De motor is redelijk toegankelijk Handvat met bediening    Afstellen met de laptop

De componenten; De componenten hebben we gekocht bij Devi-motion in Obdam (bij Alkmaar).  Omdat de Strada wielen heeft welke eenzijdig zijn opgehangen kun je geen naafmotor gebruiken., dus bouwden we een systeem welke de ketting aandrijft. Een bijkomend voordeel is dat de motor mee schakelt en zodoende een grotere kracht, snelheid en efficiëntie heeft.  Voor de aandrijving  koos ik een minimotor vanwege het lage gewicht (ongeveer 2.5 kg), de ingebouwde reductie en een relatief groot toerenbereik. Een nadeel van deze motor, zoals we ondervonden,  is de  trilling/geluidsproductie bij bepaalde toerentallen die door de body van de Strada (klankkast) wordt verstekt. Dit ga ik aanpakken door de tandwielverhouding te veranderen. Een ander nadeel is dat je de twee kleine voorbladen verliest, echter door de trapondersteuning zullen de kleinere bladen weinig nodig zijn in Nederland. De motor is een type dat is ontworpen om in een wiel te worden gespaakt. Deze heeft geen standaard fitting voor een aandrijfwiel. Daarom heb ik een (zo klein mogelijk) tandwiel op de zijflens van de motor geschroefd. Dit heb ik gedaan met gewone tandwielbusjes/schroeven. Allert van Velomobiel.nl heeft geholpen om de motorsteun te lassen welke op het voorframe kan worden geklemd en geschoven zoals een trapas-bracket. Door het verschuiven kun je gemakkelijk de motorketting spannen. In principe kun je de motor op drie plaatsen monteren, afhankelijk van de beenlengte van de berijder. Bij lange velonauten moet wel de fietsbel  verdwijnen. Wij hebben de motor op het voorste schuine deel van het neusframe. De vrijloop op de pedaalset had ik in het verleden al eens bij Lohmeyer (ref. Alligt) gekocht.  Een vrijloop heb je nodig omdat de motor altijd nog even doorloopt nadat je stopt met trappen en daarmee de pedalen wil meenemen en daardoor de trapsensor blijft aansturen zodat je in feite niet meer kunt stoppen. Een extra veiligheid is de schakelaar op de rem die de motor uitschakelt. De inbouw was verder simpel, maar nam wel een dag in beslag door al het passen en meten en goede afwerking. Afstellen; Bij de eerste proefrit blijkt dat de 250 watt motor meer dan voldoende vermogen heeft getuige de snelheid van boven de 40km per uur zonder trappen. Gelukkig heeft het systeem een regelaar die kan worden ingesteld met een laptop en zodoende kunnen we de ondersteuningskracht en de maximum snelheid afstellen. De maximum snelheid is eigenlijk een maximum toerenafstelling; je moet de maximum snelheid dus afstellen op het kleinste (snelste) achterblad. Wettelijk is de maximum snelheid 25 + 10% = 27.5 km/uur. Zoals ik al zei, het systeem functioneert erg goed. Na afregelen is de ondersteuning nog steeds soepel en de voldoende krachtig. Het systeem gebruikt ook weinig stroom; de LiFePo accu van 36V20Ah was nog lang niet leeg na een tocht van 100km.  De regelaar, makkelijk te bereiken

Weer een Sisssser

Vanmiddag is het mooi weer met een zacht windje; perfect weer .
Met Jurren die ook Schiphol-Oost – Almere forenst rijd ik naar huis. Jurren heeft afgelopen winter een leuke Mango op de kop weten te tikken en heeft inmiddels al weer een aardige conditie opgebouwd. Tezamen met z’n nieuwe Kojaks staat dat garant voor een stevig tempo terug.

Halverwege hoor ik weer een enorme sisser en het snot slaat in de rondte. Zo’n 20 seconden later is het sissen over maar na een paar kilometer moet ik toch stoppen vanwege een zachte band. Inmiddels heeft zich een dikke rups snot gevormd rond de binnenzijde van de kuip.

Als ik de band oppomp begint het lek weer kleine belletjes te blazen, echter de lekkage is minimaal en de band blijft de rest van de rit hard. Ineens herinner ik me dat de betreffende band geen Joe’s Supersealant heeft, maar een goedje gelijkend op dunne contactlijm (snot) die ik een jaar geleden van mijn vader kreeg (hij had het al jaren in de kast staan). Ik had het vervolgens in oktober 2010 in de band gedaan. De linkerband en achterband hebben Joe’s, maar dat is inmiddels uitgewerkt en moet bijgevuld.

Vanavond de linkerband dus ook maar gevuld met het goedje van mijn vader. Prutten door het ventiel is geen optie, daarom maar een gaatje geprikt in het rubber en na het vullen weer geplakt. Theoretisch hoef je niet te plakken natuurlijk na vullen met anti-lek middel, maar toch maar gedaan….

Plakken gaat het beste zonder schuren maar wel goed schoonmaken met wasbenzine. Wasbenzine lost het rubber een beetje op zodat de vulkanisatie met de contactlijm optimaal is. Ik heb dan ook voor onderweg altijd een doekje en een flesje wasbenzine bij me.

Bijna dood-ervaring en Joe’s super sealant werkt echt!

Vanuit Almere kom ik dagelijks twee wielrenners tegen ergens tussen de Hollandsebrug en de A1; een kleintje en een grote, beiden vaak in hetzelfde fietspakje. Vanochtend ben ik wat later en kom ik de twee wielrenners weer tegen in Almere-Poort op het voorrangs-fietspad. Ter hoogte van de eerste kruising zie ik ze aankomen maar ook een auto van links (voor mij gezien). De auto rijdt hard en is gelijk met de fietsers op de kruising. De auto remt helemaal niet en schiet met zeker 60km per uur over de kruising met het fietspad. Eén wielrenner remt volop en staat net op tijd stil. De andere besluit vol gas te geven en een grote zwaai naar links te maken. De auto schiet net tussen de wielrenners door zonder ze te raken. Verschrikkelijk, ik dacht dat de auto ze vol zou pakken.........    Ik zat verstijfd in mijn fietsje.  Daarna viel mij op dat wielrenners enorm kunnen vloeken!

Ook nog een flinke sisser vanochtend aan de rechter zijde; psss  -  psss -  pisss  -  pisss  -  psss  -  pisss -  pisss  -  pisss,   je kent het wel. Lek dacht ik en bereidde me al voor op een trekker in het stuur en het plakken van een band. Maar het sissen stopt en de stoere Strada rijdt gewoon door.  Even later stap ik ongelovig uit en inspecteer mijn rechter band. Een natte plek en nog wat kleine belletjes op het loopvlak. Ik pomp mijn band wat bij en rijd verder. Bij aankomst op het werk (12 km verder) is er niets meer van een lek te zien of te horen. Het werkt dus echt de Joe’s no-flat supersealant!

Bij een “tussendemiddag” inspectie van de betreffende band constateer ik dat de band nog steeds knoerthard is. Wat ik tevens constateer is dat de linkerband wel plat staat. Ook die heb ik 8 maanden geleden gevuld met een flesje supersealant van Joe. Feilloos is het spul dus niet. Wat zeker een rol zal spelen is dat de banden bij wisselingen en spaakonderhoud leeg moeten en weer opgepompt. De verse lucht zal mogelijk een invloed hebben op de werkzaamheid. Maar weer bijvullen dus.

Kan een Strada vliegen?

Op school leerden we al dat alles kan vliegen als je er maar genoeg motorvermogen aan hangt. Dus ook een Strada kan vliegen, maar niet ver.
Het overkwam me vanmiddag op de route Schiphol-Oost richting de VU ten noorden van de Bosbaan in het Amsterdamsebos; ik reed met een gangetje van 38km/uur over het fietspad en passeerde een ophaalbruggetje met in het midden een scherpe knik. Alle wielen kwamen van de grond en een meter of 3 verder maakte de Strada een “positieve” landing na eerst met de neus het asfalt wat te hebben geschraapt. De schrik zat er flink ik, gelukkig bleek alleen de claxon wat geschaafd …

 De route Schiphol Oost richting VU voor het diner bij dochterSophia in Amsterdam

Het brugje (fotoos van Google)

Er is al veel over geschreven ….

Dus kan ik niet achterblijven.
Vorig jaar voor het eerst een kijkje genomen op de CV in Amsterdam. Cookie en ik besloten daarna om in 2011 mee te rijden in de 1 uurs race. En zo geschiedde.
Ik reed een gemiddelde van 46 km per uur waar ik heel tevreden mee was.

Dit jaar zijn we 2 dagen geweest, vrijdag en zaterdag. We hebben de smaak goed te pakken dus volgend jaar zingen we het het hele weekeinde uit en doen we aan meer onderdelen mee.

Vrijdag tegen elke verwachting in toch mooi weer. Maar oh, wat waren we blij dat we met de vouwwagen waren, lekker onder de luifel, uit de wind en geen last van regen ! (foto: CS48)

Erwin “CookieStrada 48” op volle snelheid (foto: Hankie)

Hier een foto van mij, ondanks de snelheid toch scherp (Foto Dirk Drost)

Gelukkig veel goedgehumeurde mensen. Hier de start van de 200 meter sprint op zaterdag. Ik heb hem wel gereden maar presteerde niet best; op de teller 54 maar de uitslag op 47 km/uur. Volgend jaar beter!

Toerkap en stroomlijn

Vanavond heb ik de toerkap geïnstalleerd.  Uurtje werk en goed te doen met de bijgeleverde instructies. Ik ben zeer tevreden met het resultaat (de kap en de installatie). Ik vind het ook heel goed staan op de Strada.
Morgen de eerste rit. Waar ik niet aan gedacht heb is dat bij de security op Schiphol-Oost de kap open moet om me te identificeren (alsof daar nog meer gekken rijden met een rode velomobiel …). Op de terugweg kan ik ook niet meer onder de slagboom door, ik hoop dat mijn aangewende gewoonte om met 35km net onder de boom door te scheuren niet te automatisch is geworden….

De stroomlijn is geen succes. De wieluitslag is te klein voor op de weg, maar dat zou op de RDW baan geen probleem zijn. Echter de banden lopen steeds aan tegen de stroomlijn die gemaakt is van een zelfklevend vel plastic (sticker materiaal). Daardoor slijt de band binnen 80 km door het vel.

Het idee is goed maar de uitvoering moet verbeterd; smallere banden en wat meer afstand van de stroomlijn van de carrosserie door een vulling rond de wielkuip. Dit ga ik niet redden voor de CV dus blijven de wielen open.

Wim Schermer adviseert “Lycra”, dat is een goed idee. Ik ga Wim eens vragen hoe ik het kan bemachtigen. Vooral voor de trapgaten in de winter. De stroomlijn over de wielen wil ik niet altijd geïnstalleerd omdat ik open wielen mooier vind. Indien ik dit jaar niet al te veel frustratie oploop op de CV kom ik volgend jaar weer terug, dan met afgedichte wielen met lycra.

Update: Over de snelheidswinst kan ik nog niet zo veel zeggen maar ik ging wel wat sneller vanochtend. Wederom, aerodynamica of psychologie? Wim tipte dat je vrij exact kunt meten met een hartslagmeter. Deze heb ik vanochtend wel omgedaan maar ik heb nog geen referentie met rijden zonder kap (we gebruiken de hartslagmeter alleen op de tandem in de bergen). Wat ik vanochtend wel merkte is dat mijn hartslag flink fluctueerde tussen 110 en 130, vooral omdat ik weinig regelmatige stukken heb (rechte vlakke stukken) maar wel bochten en slecht/grof wegdek.
Verrassend is de goede ventilatie over je gezicht als je het vizier ook maar iets open doet.  Als je stopt voor een stoplicht beslaat het vizier maar dat is na 10 meter weer schoon (en het vizier kan ook verder open). Het zicht vooruit, opzij en in de spiegels is ook goed, niet anders dan zonder kap. Echter het was vanochtend dan ook goed weer. De ventilatie door de fiets was minder te oordelen aan mijn nog nattere pak toen ik na 40km uitstapte. Wat ik moet oplossen is het irritante ratelen van de verstevigde onderrand van het vizier tegen de (verticale) onderrand van de kap. Vooral op klinkerwegen. Dit kan denk ik vrij simpel door een smal strookje klittenband langs de verstevigde onderrand van het vizier te plakken. Prettig is dat het windgeruis bij je oren veel minder is en de radio over de "oortjes" veel zachter kan.
Al met al, een goede start!

Customization, in preparation of …

De Cycle Vision is in aantocht en Cookie en ik gaan aan een paar ritten meedoen. We willen natuurlijk niet onvoorbereid arriveren en we zijn onze Strada’s dan ook aan het prepareren.

Het is maar de vraag of er met de vloeistukken te rijden valt want de stuuruitslag is erg beperkt,  in wat scherpere bochten remt het flink. Siliconen spray moet dit wat verlichten. Morgen een tocht naar mijn werk waar ik het nut ga ervaren

Update: Na de ochtendrit kan ik concluderen dat er inderdaad niet mee valt te rijden. Een straal van 15 meter kan ik net halen maar mijn route heeft veel bochten die scherper zijn; veel steken dus. Ik neem aan dat de RDW baan wel ruime bochten heeft dus ik laat de vloeistukken zitten omdat ik vanochtend toch een paar kilometers sneller ging. Of het aerodynamica was of psychologie, ik weet het niet, sneller was het wel!