Vandaag kon ik er niet onderuit. Vriend en buurman Marcel vraagt me al jaren af ik weer eens meega moutain-biken zonder bergen. Blubberfietsen dus. Tot nog toe kon ik steeds wel een excuus bedenken maar voor vandaag had ik er geen een meer. Dus vanochtend om 9 uur op de fiets naar de Noorderplassen. Wat was het koud zeg op de route naar de bewuste bossen, uiteraard koos Marcel een route over de dijk pal tegen de oosten wind in. Koude vingers, koude tenen, wat is een velomobiel toch lekker in de winter ………. Maar eenmaal in de bossen kreeg ik beslist wel plezier is! Daar is het meteen een stuk aangenamer en werk je jezelf lekker in het zweet; heerlijk over de drassige bospaden en door de plassen slompen. Voor herhaling vatbaar !

Hier lacht Marcel nog. Voorgaande jaren lag hij altijd flink voor maar na een zware darmoperatie afgelopen zomer en wat aansluitende chemokuurtjes in het najaar is hij een stuk trager geworden en kan ik hem goed bijhouden. Zo zie je maar, het heeft ook zo z’n voordelen. Dat zal komend voorjaar wel weer veranderen !

#@$% Ketting !!!

Ik ken mijn eigen krachten niet denk ik; vanochtend in Ouderkerk vanuit stilstand tegen het talud op van de brug over de Amstel, plots een harde knal in het voor-onder en de ketting naast de bladen. Dit gebeurt wel vaker als ik van het middenblad optrek, maar dan wip ik hem er wel weer op. Nu niet, de ketting zat muurvast. Dus om 6.30 uur in het donker de fiets op z’n kant en het deksel van de derailleur geopend. Geen ketting te zien …. Onder het zadel de kettingloop maar geopend en tot mijn grote verbazing zie ik er twee stukken ketting liggen. De ketting was finaal doorgebroken en ook een sluiting had het begeven. Einde verhaal dus. De latex handschoenen maar weer uit en Cookie-ANWB-Strada gebeld die vandaag met de auto ging. Hij was nog niet op pad en kon mij binnen een half uur oppikken. Zelf liep ik nog een kilometer door naar de Brandweerkazerne van Amstelveen waar ik mijn fiets mocht stallen in een inpandige verwarmde garage. Wat een service van die aardige mannen !

Even later kwam Cookie al aanrijden en leverde mij voor de deur van het werk af.

’S avonds bleek de service nog uitgebreider want Cookie had ook de dakdragers en spanbanden meegenomen en leverde mij, na een voedzame boerenkoolmaaltijd van z‘n vriendin Christine thuis af compleet met fiets !

Erwin en Christine, nogmaals dank !

Wat ketting breuken betreft heb ik deze maand een topmaand; 3 breuken binnen éen maand: OlieBollenTocht , 10 jan , en vandaag dus. 

Ik heb nog een geheel nieuwe ketting liggen, dus deze 8000km oude "aaneenschakeling van rampen" gaat de vuilnisbal in.

Three of a kind

Het is al weer een tijdje geleden dat we met z’n drieën reden maar vandaag is het er weer van gekomen; goed weer en een gezellige rit.  Heerlijk! Een rustige “eerste helft” begin maar tegen de brug over het A’dam-Rijnkanaal tikten we de 40kpu al aan en uiteindelijk op het vlak toch snelheden tegen de 50kpu.

Na een stil december en een wat kalme start dit jaar begint de conditie dus weer terug te komen. Vrijdag weer !

Cookie Strada, BeauBleu en VeloTejo @SPL-O. Foto Dave.

Tijdens de fotoshoot op SPL-Oost naast de weg stopte zelfs de Connexxion bus met een staande ovatie van alle passagiers ! Sommige passagiers wilden na het zien van deze mooie en schone alternatieve vervoersmogelijkheid direct de diesel slurpende bus in de brand steken. Maar dat mag natuurlijk niet op Schiphol, zelfs niet met Oudjaar.

And for now something completely different

Vandaag was het weer een heerlijke dag om te fietsen; weinig wind en voor de winter een beschaafde temperatuur. Op de heenreis helaas weer een gebroken ketting, al de tweede deze maand. Gelukkig was het dicht bij mijn werk dus de laatste kilometers maar gelopen en tussen de middag gerepareerd. Er zat ook een draai in de ketting wat misschien wel de oorzaak zou kunnen zijn. Van Jurren vorige week een truck geleerd met een touwtje aan de zijkant geknoopt van de ketting om de draai te verifiëren. Vanavond terug met Jurren meegefietst en op dat soort momenten mis ik de elektrische ondersteuning echt…..

Thuis aangekomen tegenwoordig geen warme prak op tafel, maar niet getreurd. De vriezer zit nog vol met pastic zakjes met ondefinieerbare hap. Dus ’s avonds haal ik er een zakje uit en de volgende avond gok ik wat het is en kies ik een bereidingsmethode. Het lukt me goed en met wat groente en een aardappeltje of zo steeds een prima maaltijd.

Dat is maar goed ook want de oproep die ik deed in mijn vorige blog-post heeft weinig kandidaten opgeleverd.

De plakjes rouw in de hete olijfolie en een kwartiertje om en om. Voor het vet er in kan trekken hebben de plakjes al een dicht huidje en alle smaak blijft behouden

 

Precies gegaard zoals het moet!

Elektrische ondersteuning uitgebouwd

Omdat mijn rode Strada AOG staat heb ik een aaltal ritten gemaakt met de Sunrider. De Sunrider is beslist niet verkeerd, maar om mijn “wintervet” weg te krijgen wil ik toch zelf weer 100% malen met de benen. Daarom de gele Strada waar mijn voormalig echtgenote in reed maar op mijn lengte gezet.

Tijdens de OBT, nog met de ondersteuning ingebouwd, merkte ik dat door het bredere trapstel er te weinig ruimte over was om mijn voeten in de neus van de Strada rond te draaien. Ik heb daarom de ondersteuning uitgebouwd en het originele smalle crankset weer geinstalleerd. Nu heb ik net voldoende ruimte; zelf ben ik niet zo lang (186), maar mijn benen relatief wel. Ik compenseer dit met een kleinere schedel.

Wat ik met het systeem ga doen weet ik nog niet. Het is theoretisch mogelijk dat ik weer een dame tref die ook van velomobielen houdt dus leg ik het systeem in eerste instantie maar even in het magazijn.

Oh, deze dame moet ook goed kunnen koken, stofzuigen, dweilen etc (liefst op hoge hakjes) en een goedbetaalde baan hebben. Volledige specificaties op verzoek.


Setje "lekker snel met weinig trappen" Alhoewel, bij hogere snelheden neem je langzaam de kracht van de motor over totdat je "over de motor heen fietst". Deze snelheid is afhankelijk van de instelllingen Voor de
                            OBT ongeveer 45-50kpu.

 Doosje "gemakkelijk fietsen"

Als een marcherende lijn mieren; de OBT 2011 !!

 

 

Vandaag voor dag en douw op om de twee uur durende rit naar Schermerhorn (nabij Alkmaar) aan te vangen om daar mee te rijden in de Oliebollentocht. Afgelopen dagen de gele Strada (S15) omgebouwd naar mijn lichaamsmaten omdat mijn rode Strada zwaar is beschadigd en niet meer operationeel is. De elektrische ondersteuning had ik maar niet uitgebouwd omdat ik al een maand niet heb gefietst. Dit bleek een verstandige beslissing te zijn.

Al een paar maal meegedaan aan het evenement OBT en het is altijd een gezellig gebeuren. Dit jaar samen met Jurren (BeuaBleu). Vertrek om 7.45 uur met de Velophone op, deze maakte ook nu weer de riteen stuk gezelliger. Ik hoop dat Jurren dit ook vond :-)). Tot Diemen wind tegen maar daarna stevig mee en in vlot tempo naar het noorden. Net voor Ilpendam een gebroken ketting maar we hadden allematerialen bij ons dus na 10 minuten weer op de rit.  Na aankomst in Schermerhorn ontmoetten we veel bekenden zodat de tijd voorbij vloog en om 11.15 weer in de Velo’s voor aanvang van de Oliebollentocht in drie startgroepen. Beter gezegd “Oliebollenrace”; want ik moest het eerste stuk het tempo al tot 40kpu opvoeren om het “peloton” van groepB in te halen dat zich met een snelheid van 35kpu voort bewoog. Later viel de groep in delen en kruisten we in een beter tempo van 25kpu naar de chocolademelk en appeltaart. Na de pauze ging het tempo veel beter. Aan het einde van de rit nog even een opstelling voor het Guinness Book of Records met de ongeveer 140 velomobielen.

Koffie, oliebollen en nog wat napraten en om 16.00 retour samen met nog 3 mannen van Velomobiel.nl die ook in Almere wonen. Deze jongens houden van stevig fietsen in hun Questen; een tempo van 35-40kpu pal tegen windkracht 5 in was geen probleem. Ook Jurren kon dit moordende tempo goed aan. Godzijdank had ik de elektrische ondersteuning nog intact gelaten en zoemde ik lekker mee. “Wat loopt er toch bij jou aan” zecht Jurren naar aanleiding van het zoemende motorgeluid! “Nou Jurren, dit is mijn geheime wapen” !!! Hahaha!

Daar de freewheel in de crank onderweg stuk ging ga ik de ondersteuning toch snel uitbouwen. Tevens is het systeem niet geschikt voor mijn lichaamslengte; door de brede cranks raken mijn voeten de kuip. Marktplaats.nl dus.

Kees,Marian en vrienden, hartelijk dank voor de organisatie!

uber fet cool

“Dochtertjelief”, een intelligent en creatief talent, (ja ja, de appel kan ver van de boom vallen) studeert op de “Jan desBouvrie  Academie” in Deventer en ze loopt dit jaar stage. Het begon als assistent to the assistent of the Set-Dresser van “Rembrandt en ik” (jan 2011 EO) en ze was meteen verslingerd aan de film wereld. Vervolgens werd ze set-verantwoordelijke bij enkele succesvolle kinderseries van Nickelodeon zoals Naranjina en Pardoes. Inmiddels heeft ze zich opgewerkt tot Leading-Setdresser van 48-Hour movies en Kelder-Undergroud. Dus zaterdags klinkt het “Pa, heb je nog oud ijzer, kettingen, lasapparaten., slijpers, wielen, pallets ……. Nou ja, troep zat hier in Almere dus, al die troep versleept door mevrouwtje in een ondergelopen kelder in Amsterdam en filmen maar….

Andere “Dochterlief” is “netjes” afgestudeerd als jurist in meerdere vakgebieden en werkt bij een groot accountant kantoor in Amsterdam en de rest van de wereld. Dat werk is ook boeiend, maar het geeft misschien minder spectaculaire plaatjes.

Alhoewel ….

De grap waar de dames hun vrienden deze week op trakteren is de ontvangst van hun eigen kerstkaart van vorig jaar die de dames nu terugsturen  met de tekst  ”met een gerecyclede kaart is de wens niet minder waard”. Inclusief glitters natuurlijk .