Wat is er beter dan een uur druilen in de file?

Juist,  een uur langer ploeteren door de sneeuw met je velomobiel. Gelukkig was ik niet de enige sufferd die vergeten was hoe zwaar het is om te rijden door 8cm sneeuw, ook Jurren had vanochtend de velo genomen. Het overgrote deel van ons traject was niet schoongemaakt en was het een beetje gokken waar het fietspad lag en waar de trotoriband. Maar na de rit wel weer een voldaan gevoel toen ik eenmaal in bad lag te ontdooien.

Waar is het fietspad?

Een grote verassing was dat stukken van ons traject waren geveegd waar vorig jaar niets werd gedaan, zoals tussen Muiden en Weesp. Ook het spoorbaanpad in Almere Poort was vorig jaar een drama maar nu ontdekten we een heuse sneeuwveger. Helaas hield hij al na een kilometer pauze en was het de andere 7 kilometer weer ploeteren.

Zou ik met deze wetenschap volgende week weer de velo nemen? Mogelijk wel, ik heb een slecht geheugen …, zeker na het weekeinde.

Winterfietsen met de tourkap is een succes!

 Met de toerkap op en de juiste kleding is het met de huidige kou nog steeds goed fietsen in de velomobiel. Toen ik gisteravond om 2200 thuis kwam uit Amsterdam bij -5 graden kreeg ik ondanks het gedeeltelijk afplakken van de “neusgaten” toch koude kuiten en heb ik vanochtend maar een lange onderbroek erbij aangetrokken. Vanochtend om 5 uur was het nog kouder en wel -7.1 graad op het dak (1 meter boven de nok) en -6.9 graad in de voortuin. Bij vertrek om 5.30 uur stond er al een straffe wind waardoor het instappen wel fris was, echter de Strada staat gestald in een vorstvrije garage zodat na het plaatsnemen de koude direct over was. De kap erop en het vizier op ongeveer 3cm open. Zelfs bij -7 beslaat het vizier niet als je maar snelheid blijft houden. Bij stoplichten en tijdens de klim tegen de Hollandse brug op moet het vizier wel wat verder open. Echter ten alle tijden blijft de koude wind uit je gezicht en heb je voldoende ventilatie. Ik ben zeer tevreden over deze secondaire functie van de tourkap !


Standaardkleding voor -7 graden: dunne handschoenen in mijn wielerhandschoenen, muts, helm, sokken en wielerschoenen, dun skishirt en wielerbroek, sportshirt en sportonderbroek.

Reservekleding, vooral voor in geval van pech om je natte lijf warm te houden: sportjackje, dik vest, regen jasje en windjack.

De kruissnelheid is echter wel gezakt tot een dieptepunt; met moeite haal ik nog 28 tot 30 kpu. Ik wijt dit aan de Marathon Plus banden, het koude vet waardoor de lageringen zwaarder lopen en de verhoging van de luchtweerstand; vergeleken met +15 graden is de luchtweerstand bij -7 graden 10% hoger.


Note: volgens Velomobiel.nl is de luchtweerstand bij 30kpu ongeveer de helft van de totale weerstand.





Neusgaten gedeeltelijk afgeplakt


luchtdichtheid ρ in kg/m ³: 
bij -7 graden : ρ = 1.335
bij +15 graden : ρ = 1.225
Weerstand D = A ½ρ V2. 

Simpel: ρ zit lineair in de weerstandsformule dus de vermeerdering van de luchtweerstand is 1.335/1.225 = ongeveer 10%


Update: vanochtend bijna -8 graden met een straffe wind. Nog steeds weinig last echter mijn tenen beginnen na anderhalf uur wel zeer te doen van de koude. Ook de veronderstelde “vorstvrije garage” gaf een verrassing, -4 !!! De iets druppende kraan heeft de afgelopen dagen een prachtige ijssculture gecreëerd. Dus de verwarming maar iets hoger gezet. Gelukkig is de kraan dus iets lek zodat de druk van het uitzettende water/ijs weg kon en is de leiding heel gebleven. Uit voorzorg de hoofdkraan toch maar dichtgedaan.

Vandaag kon ik er niet onderuit. Vriend en buurman Marcel vraagt me al jaren af ik weer eens meega moutain-biken zonder bergen. Blubberfietsen dus. Tot nog toe kon ik steeds wel een excuus bedenken maar voor vandaag had ik er geen een meer. Dus vanochtend om 9 uur op de fiets naar de Noorderplassen. Wat was het koud zeg op de route naar de bewuste bossen, uiteraard koos Marcel een route over de dijk pal tegen de oosten wind in. Koude vingers, koude tenen, wat is een velomobiel toch lekker in de winter ………. Maar eenmaal in de bossen kreeg ik beslist wel plezier is! Daar is het meteen een stuk aangenamer en werk je jezelf lekker in het zweet; heerlijk over de drassige bospaden en door de plassen slompen. Voor herhaling vatbaar !

Hier lacht Marcel nog. Voorgaande jaren lag hij altijd flink voor maar na een zware darmoperatie afgelopen zomer en wat aansluitende chemokuurtjes in het najaar is hij een stuk trager geworden en kan ik hem goed bijhouden. Zo zie je maar, het heeft ook zo z’n voordelen. Dat zal komend voorjaar wel weer veranderen !

#@$% Ketting !!!

Ik ken mijn eigen krachten niet denk ik; vanochtend in Ouderkerk vanuit stilstand tegen het talud op van de brug over de Amstel, plots een harde knal in het voor-onder en de ketting naast de bladen. Dit gebeurt wel vaker als ik van het middenblad optrek, maar dan wip ik hem er wel weer op. Nu niet, de ketting zat muurvast. Dus om 6.30 uur in het donker de fiets op z’n kant en het deksel van de derailleur geopend. Geen ketting te zien …. Onder het zadel de kettingloop maar geopend en tot mijn grote verbazing zie ik er twee stukken ketting liggen. De ketting was finaal doorgebroken en ook een sluiting had het begeven. Einde verhaal dus. De latex handschoenen maar weer uit en Cookie-ANWB-Strada gebeld die vandaag met de auto ging. Hij was nog niet op pad en kon mij binnen een half uur oppikken. Zelf liep ik nog een kilometer door naar de Brandweerkazerne van Amstelveen waar ik mijn fiets mocht stallen in een inpandige verwarmde garage. Wat een service van die aardige mannen !

Even later kwam Cookie al aanrijden en leverde mij voor de deur van het werk af.

’S avonds bleek de service nog uitgebreider want Cookie had ook de dakdragers en spanbanden meegenomen en leverde mij, na een voedzame boerenkoolmaaltijd van z‘n vriendin Christine thuis af compleet met fiets !

Erwin en Christine, nogmaals dank !

Wat ketting breuken betreft heb ik deze maand een topmaand; 3 breuken binnen éen maand: OlieBollenTocht , 10 jan , en vandaag dus. 

Ik heb nog een geheel nieuwe ketting liggen, dus deze 8000km oude "aaneenschakeling van rampen" gaat de vuilnisbal in.

Three of a kind

Het is al weer een tijdje geleden dat we met z’n drieën reden maar vandaag is het er weer van gekomen; goed weer en een gezellige rit.  Heerlijk! Een rustige “eerste helft” begin maar tegen de brug over het A’dam-Rijnkanaal tikten we de 40kpu al aan en uiteindelijk op het vlak toch snelheden tegen de 50kpu.

Na een stil december en een wat kalme start dit jaar begint de conditie dus weer terug te komen. Vrijdag weer !

Cookie Strada, BeauBleu en VeloTejo @SPL-O. Foto Dave.

Tijdens de fotoshoot op SPL-Oost naast de weg stopte zelfs de Connexxion bus met een staande ovatie van alle passagiers ! Sommige passagiers wilden na het zien van deze mooie en schone alternatieve vervoersmogelijkheid direct de diesel slurpende bus in de brand steken. Maar dat mag natuurlijk niet op Schiphol, zelfs niet met Oudjaar.

And for now something completely different

Vandaag was het weer een heerlijke dag om te fietsen; weinig wind en voor de winter een beschaafde temperatuur. Op de heenreis helaas weer een gebroken ketting, al de tweede deze maand. Gelukkig was het dicht bij mijn werk dus de laatste kilometers maar gelopen en tussen de middag gerepareerd. Er zat ook een draai in de ketting wat misschien wel de oorzaak zou kunnen zijn. Van Jurren vorige week een truck geleerd met een touwtje aan de zijkant geknoopt van de ketting om de draai te verifiëren. Vanavond terug met Jurren meegefietst en op dat soort momenten mis ik de elektrische ondersteuning echt…..

Thuis aangekomen tegenwoordig geen warme prak op tafel, maar niet getreurd. De vriezer zit nog vol met pastic zakjes met ondefinieerbare hap. Dus ’s avonds haal ik er een zakje uit en de volgende avond gok ik wat het is en kies ik een bereidingsmethode. Het lukt me goed en met wat groente en een aardappeltje of zo steeds een prima maaltijd.

Dat is maar goed ook want de oproep die ik deed in mijn vorige blog-post heeft weinig kandidaten opgeleverd.

De plakjes rouw in de hete olijfolie en een kwartiertje om en om. Voor het vet er in kan trekken hebben de plakjes al een dicht huidje en alle smaak blijft behouden

 

Precies gegaard zoals het moet!

Elektrische ondersteuning uitgebouwd

Omdat mijn rode Strada AOG staat heb ik een aaltal ritten gemaakt met de Sunrider. De Sunrider is beslist niet verkeerd, maar om mijn “wintervet” weg te krijgen wil ik toch zelf weer 100% malen met de benen. Daarom de gele Strada waar mijn voormalig echtgenote in reed maar op mijn lengte gezet.

Tijdens de OBT, nog met de ondersteuning ingebouwd, merkte ik dat door het bredere trapstel er te weinig ruimte over was om mijn voeten in de neus van de Strada rond te draaien. Ik heb daarom de ondersteuning uitgebouwd en het originele smalle crankset weer geinstalleerd. Nu heb ik net voldoende ruimte; zelf ben ik niet zo lang (186), maar mijn benen relatief wel. Ik compenseer dit met een kleinere schedel.

Wat ik met het systeem ga doen weet ik nog niet. Het is theoretisch mogelijk dat ik weer een dame tref die ook van velomobielen houdt dus leg ik het systeem in eerste instantie maar even in het magazijn.

Oh, deze dame moet ook goed kunnen koken, stofzuigen, dweilen etc (liefst op hoge hakjes) en een goedbetaalde baan hebben. Volledige specificaties op verzoek.


Setje "lekker snel met weinig trappen" Alhoewel, bij hogere snelheden neem je langzaam de kracht van de motor over totdat je "over de motor heen fietst". Deze snelheid is afhankelijk van de instelllingen Voor de
                            OBT ongeveer 45-50kpu.

 Doosje "gemakkelijk fietsen"